3FM over EHBO op evenementen en festivals

Ervaringen vanuit de EHBO-post en hulpverleners op een evenement of festival

3FM interview met Jan-Slijkhuis, EHBO-er en manager evenementenzorg op evenementen en festivals bij het Witte Kruis (2020)

Jan-Pieter Slijkhuis wordt geinterviewd over EHBO op evenementen en festivals door Vera Siemons van 3FM

Wat gebeurt er als je je been breekt op een evenement of festival? Hoe gaat het eraan toe achter de schermen bij de EHBO-posten in de hoeken van het terrein? Wat doen EHBO-vrijwilligers en artsen op een evenement of festival? En wat zijn nou de meest voorkomende ongelukken op evenementen en festivals? In de 3FM uitzending ‘Unseen heroes’ spreekt 3FM-DJ Vera Siemons met Jan-Pieter Slijkhuis. Hij is EHBO-er, ambulancechauffeur en manager evenementenzorg bij ambulancedienst Witte Kruis.

In het interview vertelt hij over de hulpverlening op evenementen en festivals en legt hij uit waarom het noodzakelijk is om professionele EHBO en medische zorg in te huren bij het organiseren van een evenement of festival.

Vera Siemons:
,, In de 3FM Unseen Heroes podcast spreken we mensen uit de muziekindustrie die er backstage voor zorgen dat alles op rolletjes loopt. Want terwijl jij bijvoorbeeld vrolijk over het festivalterrein huppelt, werken deze mensen zich uit de naad om alles maar dan ook alles in goede banen te leiden. Dit zijn dus de ongeziene helden uit de evenementenbranche.”

Introductie door het programma:
Normaal gesproken redt hij levens als chauffeur op de ambulance, maar in de zomer zie je hem op evenementen en festivals als Dekmantel, Strong Viking, Concert at Sea en het circuit Zandvoort. Niet om te feesten, maar als manager van het medische EHBO-team. Pijnlijk vallen in de moshpit, een pil die niet lekker valt, teveel paddo’s, in zijn EHBO-post heeft Jan-Pieter Slijkhuis werkelijk alles wel een keer voorbij zien komen.

Beluister de podcast van 3FM of lees hieronder het hele verhaal:

Vera: Jan-Pieter welkom!

JP: Hoi Vera.

Vera: Dat is nog eens een introductie.

JP: ha ha ha , ja dat krijg je niet iedere dag, ik kan er wel aan wennen.

Vera: Ja hè, vooral als het dan ook klopt. Nou heb ik jou hier tegenover mij in de 3FM Unseen Heroes podcast. Waarvoor ik heel erg blij ben dat je er kan zijn. Want ik denk dat de agenda er voor jou er in deze Corona-tijd toch ook wel anders uit ziet dan je van tevoren had gedacht.

JP: Absoluut, ja. Veel dingen die gepland stonden kunnen helaas niet doorgaan in verband met Corona. Echter we hebben zoveel alternatieven als evenementen zorgorganisatie, dat we nog best wel heel erg veel werk hebben. Dus in die zin mag ik ook weer niet te hard klagen.

Vera: Laten we beginnen bij het begin. Jouw officiële titel is manager evenementenzorg bij het Witte Kruis. Als jij op een kringverjaardag bent met de familie en ook wat verre oude bekenden die jou al lang niet hebben gezien en niet zo goed meer weten wat je precies doet en zeggen: ,, dat werk van jou, wat doen je nou de hele tijd?” Hoe leg je dat dan aan ze uit?

 

JP: Ik ben voor evenementenorganisaties het eerste aanspreekpunt als het gaat om de medische zorg en EHBO op het festivalterrein. Dat gaat van een stukje advisering tot aan het uitbrengen van offertes, tot aan de aansturing van de EHBO-ers en medisch professionals op een evenement.

 

Vera: Ja, en dat is natuurlijk, voor mij als leek, een ver-van-mijn-bed-show. Want dat is, wat jij zegt, achter de schermen. De dingen die erbij komen kijken om als hulpverleners aanwezig te zijn op de festivals. Dat is waar ik het met name met je over wil hebben. Waarom is het zo belangrijk dat de EHBO zo goed geregeld is op evenementen en festivals?

 

JP: Op festivals komen veel mensen samen, wat maakt dat je clustering krijgt van bepaalde risico’s op medische problemen. Iemand kan gewoon, net als in de winkelstraat, vallen en daarbij een been breken, maar je ziet natuurlijk ook wel specifiekere gezondheidsrisico’s op festivals en evenementen. En dan heb ik het met name over middelengebruik, alcohol, drugs. En dat zijn dingen waar we goede EHBO-ers en medische hulpverleners voor nodig hebben met de juiste vaardigheden en kennis.

 

Vera: Ja, dus de dingen die voor komen, jij zegt dat is soms vergelijkbaar met het dagelijks leven, maar de omstandigheden en de invloed waar mensen soms onder zijn, dat maakt het dan toch wel wat anders dan een normale werkdag denk ik?

 

JP: ja dat klopt zeker. Doordeweeks werk ik zelf op de ambulance dus dan zie ik soms ook voorbeelden van deze problematiek voorbij komen. Alleen dan is het meer een individueel geval. En op een festival of evenement heb je soms wel 50.000 bezoekers die allemaal een feestje vieren en daarbij soms weleens denken: ,, als ik dit of dit neem wordt de beleving misschien toch nog wat groter of anders”

Vera: Ja precies. Het verschil met een festival is, dat hoef ik eigenlijk niet zo uitgebreid meer uit te leggen, maar is dat er gewoon vaak een weekend lang mensen zijn die denken: We gaan alles geven! En ik denk ook dat dan toch veel festivalbezoekers niet op alles zijn voorbereid. Is dat iets wat je veel tegen komt, dat mensen toch een beetje onderschatten om drie nachten lekker te gaan kamperen en wel te zien waar het schip strandt, bij wijze van?

 

JP: Ja dat is zeker iets wat we vaak zien. Dat heeft niet altijd te maken met slechte voorbereiding, maar op een gegeven moment zit iemand gewoon in een flow en die wil daar gewoon lekker in blijven. En dag 1 gaat soms al het geld er al doorheen, dag 2 wordt dan iets lastiger en dag 3 komt dan ook het slaapgebrek nog om de hoek kijken. En als je dan nog wat partydrugs gebruikt om toch maar wakker te blijven, ja dan krijgen onze EHBO-ers en hulpverleners soms hele interessante casussen in de EHBO-post binnen.

Vera: kun je voor mij een beeld schetsen van een werkdag op een festival? Hoeveel mensen komen er bijvoorbeeld, gemiddeld genomen, langs de EHBO in een festival-weekend? En dan hebben we het natuurlijk over verschillende soorten festivals, dus pak jij vooral een voorbeeld dat je zelf wilt noemen.

 

JP: Nou wanneer ik bijvoorbeeld kijk naar een dancefestival in het Amsterdamse bos. Daar komen gemiddeld 50.000 bezoekers en dan zitten we gemiddeld rond de 2 tot 3 procent wat we dan aan patiënten contacten hebben op de EHBO-post. En dat is eigenlijk ’s ochtends meer de hoofdpijntjes en de mensen die een kater hebben, maar ook gewoon de blaren, splinters en kleine wondjes. Daar zijn onze EHBO-hulpverleners met name heel erg druk mee. Maar af en toe heb je ook iemand die meer zorg en aandacht nodig heeft. En daar is dan ons gespecialiseerd team van hulpverleners voor aanwezig. Van verpleegkundigen en artsen. Die geven dan de Advanced-Life-Supporten zorg die zo’n patiënt op dat moment nodig heeft.

 

Vera: Kun je alles aan en hoe bepaal je wat iemand heeft?

 

JP: Daarvoor triëren wij. We hebben iemand die daarvoor speciaal is opgeleid. Die zit aan het begin van onze EHBO-post op een festival of evenement. Iemand komt binnen bij ons. Lopend of diegene wordt gebracht. Dan wordt hij beoordeeld door onze specialist. Soms is het makkelijk te zien, bij wijze van spreken naar het puntje van de neus kijken en het is duidelijk. In andere gevallen dient er meer onderzoek plaats te vinden en moeten we vragen stellen om duidelijk te krijgen wat de hulpvraag is. Wanneer de hulpvraag duidelijk is wordt er een plan aan gekoppeld. En dan kan het zijn dat iemand naar een EHBO-er of hulpverlener gaat om die splinter uit zijn voet te laten halen en het kan ook zijn dat er een verpleegkundige of onze arts zelf komt kijken. Onze arts kan bijvoorbeeld een recept uitschrijven als de hulpvrager bijvoorbeeld last heeft van een blaasontsteking.

Vera: hoe werkt dat dan een blaasontsteking. Als je dan bijvoorbeeld midden in het Amsterdamse bos zit en je hebt nog twee dagen te gaan. Gaan die mensen dan tussendoor naar de apotheek met jullie receptje?

 

JP: Het kan voorkomen dat mensen ondanks een ontsteking toch niet naar huis gaan en op het evenement willen blijven. We geven in dat soort gevallen wel medische adviezen. Bijvoorbeeld voldoende water drinken of in het spcifieke geval van blaasontsteking cranberries eten of cranberrysap drinken. Indien nodig kan onze arts gewoon een receptje voorschrijven en dat kan dan bij de dichtstbijzijnde apotheek worden afgehaald.

 

Vera: Ja, dat maakt het natuurlijk wel comfortabeler als je het nog wat langer op een festival wil volhouden kan ik me voorstellen…

 

JP: Ja, absoluut!

 

Vera: Ik heb je diverse zaken horen noemen, maar is er een trend  of een ontwikkeling die jij steeds meer ziet op festivals en evenementen waarvoor mensen uiteindelijk bij de EHBO-tent langs komen?

 

JP: Het is eigenlijk heel divers. Er is niet altijd een duidelijke trend waar te nemen. Ik zie wel dat de problematiek rondom het gebruik van MDMA op sommige dagen meer is. Zo moet ik het zeggen, want als we natuurlijk rondkijken op het festivalterrein waar we op zo’n moment staan zien we natuurlijk heel veel gebruik. Er is echter maar een klein percentage bezoekers die daar medisch zo door in de problemen raakt dat ze aankloppen bij onze EHBO-post op het evenemententerrein. Problemen die we dan zien ontstaan met name door het combinatiegebruik van verschillende verdovende middelen. Waaronder natuurlijk vaak alcohol in combinatie met partydrugs als XTC. Die combinatie gaat gewoon niet altijd goed samen. En het gebruik van  lachgas is wel echt een trend van de laatste jaren. Dat is vaak een industrieel gas wat wordt gebruikt, het is niet medisch. Daardoor zitten er vaak onzuiverheden in het gas. Dat kan, zeker op langere termijn, ernstige schade toebrengen aan iemands gezondheid.  In onze EHBO-post behandelen we trouwens iedere patiënt op dezelfde manier. Vanuit een hulpverlenende rol en niet belerend. We zijn niet hun vader of moeder. Op het moment dat ze op onze EHBO-post binnen komen heeft dat ook weinig zin meer.

 

Vera: Ik vind het interessant wat je zegt dat je eigenlijk niet die rol wilt hebben, dat je betweterig gaat doen of iemand gaat terecht wijzen of zeggen hoe iemand het wel het moeten doen. Daar heeft iemand die misschien in een ‘bad trip’ zit op dat moment natuurlijk vrij weinig aan. Anderzijds zijn er natuurlijk ook festivals of evenementen dat jij op vrijdagochtend iemand binnen ziet komen en zaterdag en zondag weer. Waarvan je denkt: ,, Ja kom op! Weer dezelfde?? Dat wordt dan misschien ook een beetje lastig toch?

 

JP: ha ha , ja het is wel zo dat je met zo iemand een persoonlijke band kan opbouwen. Maar nee zonder gekheid, natuurlijk gaan we wel met zo’n bezoeker in overleg. Het blijft in eerste instantie zijn eigen verantwoordelijkheid hoe hij invulling wil geven aan zijn festivalbezoek. Maar als we zien dat iemand niet goed voor zichzelf meer kan zorgen, dan zullen we wel proberen zo goed mogelijk te helpen en advies te geven.

(11.50)

Vera:  van deze podcast is het leuk dat we een blik achter de schermen kunnen werpen. Zeker voor de luisteraar die meer wil weten over EHBO op evenementen en festivals in dit geval. Wat zijn De meest sterke verhalen, schrikbarende verhalen die jij bent tegen gekomen onder de Nederlandse festivalbezoeker?

 

JP: Nou wij hebben bijvoorbeeld een keer een jongeman bij ons op de EHBO-post gehad die had geëxperimenteerd met paddo’s. Toe we iets later naar buiten kijken dachten we: ,,Wat loopt daar nou door de struiken te struinen?” Het leek nog het meest op een wild zwijn die in de modder aan het wroeten was in het bos. Dat bleek dus deze jongeman te zijn.

Vera: Die kroop als het ware…

 

JP: Ja, die kroop echt door het bos als een wild dier. Hij was op zoek naar nog meer paddestoelen en hij kon ze maar niet vinden, ha ha ha. Dus die hebben we weer meegenomen naar de EHBO-post, want hij was echt enorm aan het hallucineren. Ja, die hebben we toch aardig, ja wij noemen dat, “in de marinade moeten zetten”(kalmeringsmiddelen toedienen) om hem weer een beetje rustig te krijgen. Na verloop van tijd, want dat is eigenlijk het hele eieren eten met middelengebruik, het heeft gewoon tijd nodig om het te laten uitwerken. En we moeten de scherpe kantjes er soms afhalen met een korte medische behandeling. Gelukkig kon hij wat later weer lachend het festivalterrein op.

 

Vera: Hoe werkt het dan als iemand inderdaad de tijd uit moet zitten en bijvoorbeeld een slechte, rare trip heeft? Wat doen jullie dan? Geven jullie die cola of leg je een koud washandje op iemands hoofd? Wat kan je dan eigenlijk doen?

 

JP: Ja, het is heel divers wat we doen. In de acute zorg handelen we via het ABC-principe. Dat betekent dat we eerst kijken naar de luchtweg, dan naar de ademhaling en het bewustzijn en vervolgens naar de circulatie. Temperatuur is daarnaast ook een enorm belangrijke indicator. Aan de hand van wat wij dan meten en opmerken gaan we een behandeling starten. Heeft iemand een probleem om zijn ademweg vrij te houden, dan gaan we zorgen dat dat wel lukt. Dan kan soms heel makkelijk door iemand op zijn zij te leggen, maar soms moet je ook ingrijpen met hulpmiddelen zoals zuurstof. Na de eerste acute behandeling is het vooral observeren en iemand lekker laten liggen of zitten en kijken wat iemand dan nog nodig heeft. Dat heeft soms tijd nodig. Soms gaat het zo slecht met een bezoeker dat we zeggen, jongens deze kunnen we hier niet houden op het evenement of festival, die moet gewoon naar een ziekenhuis, want die heeft gewoon nog meer zorg nodig dan dat wij hier langdurig kunnen bieden.

 

Vera: Ja, want wat is die overweging dan om een ambulance voor iemand te laten komen?

 

JP: Na de eerste triage besluiten we of iemand direct door moet naar de ambulance of dat we het kunnen aankijken in de EHBO-tent op het festival.  Dan nemen we ieder kwartier een evaluatiemoment en overleggen we met elkaar wat de status is. Is het nog steeds zo dat de patiënt hier nog steeds op de juiste plek is? Of moeten we hem naar een ziekenhuis insturen. Wanneer gaan we insturen? Dat zal gebeuren als de vitale functies van de patiënt worden bedreigd. Bijvoorbeeld het niet meer zelfstandig kunnen ademen. Of dat er een kaakklem optreedt.

 

Vera: Wat is dat dan, een kaakklem?

 

JP: Dan kan een patiënt zijn mond niet meer openen, met als gevolg dat de ademweg wordt bedreigd.

 

Vera: Is dat hetzelfde als dat je weleens ziet dat mensen met klapperende kaken rondlopen nadat ze iets gebruikt hebben?

JP: nee dat is toch weer anders. Een kaakklem is echt een toestand waarin alles is aangespannen. En dat kan op een gegeven moment wel weer overgaan, maar we weten niet wanneer en kunnen daar niet op wachten. Onze arts op het festivalterrein zal de patiënt in zo’n geval in slaap brengen. Dat zorgt ervoor dat zijn spieren verslappen. Zo’n geval sturen we altijd door naar het ziekenhuis.

 

Vera: En wat dan als iemand weer helder is? Ik stel me dan zo voor dat dan voor diegene ook een soort van “walk of shame” is. Dat iemand dan wakker wordt en roept: ,,sorry, sorry EHBO! Hoe reageert iemand dan? Of rent iemand het liefst zo snel mogelijk weg., van ,,oh, wat erg!”

 

JP: Ja, sommige mensen zijn heel erg dankbaar en emotioneel. Want het gaat dan wel weer beter en ze kunnen onze EHBO-post dan misschien wel gaan verlaten, maar ze zijn nog steeds onder invloed. Dus het is niet helemaal reëel soms hoe mensen reageren. Er zijn ook horken bij hoor, die worden agressief. We maken dus hele verschillende reacties mee. We hebben ook wel mensen gehad die een tijd bij ons in de medische post zijn geweest en dan een dag later een taart komen brengen. Zo dankbaar zijn ze. Ook dat we ze gewoon in hun waarde hebben gelaten.

 

Vera: Kom je ook weleens tegen dat mensen niet naar de EHBO-post toe durven, omdat ze bijvoorbeeld iets illegaals hebben gebruikt wat niet mag en daardoor bang zijn om naar jullie toe te gaan?

 

JP: Ja, dat komt wel voor. Wij hanteren en ondersteunen de “celebrate safe” campagne, waarbij bezoekers op een niet belerende manier wordt gewezen op een veilig festivalbezoek, maar ook een gegarandeerde veiligheid en discrete behandeling bij ons op de EHBO-post. Want de EHBO-ers zijn je vrienden. We hebben geen oordeel, maar proberen te helpen. Wij gaan in principe dus niet naar de beveiliging van : ,, hé, moet je daar eens even kijken daar is iemand die heeft dit of dat gebruikt” Dat is niet ons belang en uitgangspunt. Dat maakt wel dat de drempel lager wordt voor bezoekers om naar de EHBO-post te komen bij problemen. Dat gaat ook snel rond in gesprekken tussen bezoekers op het evenemententerrein. Dus niet van:,, je moet daar niet heen gaan, want zij verlinken je”

 

Vera: nee, dat gebeurt niet, dus laten we dat gewoon in deze podcast dan meteen uit de wereld helpen, toch?

 

JP: kijk bij extreme gevallen zal het natuurlijk ook weleens anders zijn. Als je bij ons binnen komt met drie zakken vol pillen dan moeten we er natuurlijk wel wat mee, want dan is het echt een veiligheids- en gezondheidsrisico.

 

Vera: En dan gaan we toch eventjes kijken nog wat er allemaal langs komt in de EHBO-tent. Want dat vind ik het aller interessantst…stel iemand breekt midden in de ‘moshpit’ zijn been. Wat is het verloop op een festival als dat gebeurt.

 

JP: als dat gebeurt zal er meestal iemand uit zijn direct omgeving naar de beveiliging  of de bar stappen en om hulp vragen. Onze centralist krijgt de melding via deze collega’s binnen en stuurt daar mensen op af. Die gaan kijken wat er aan de hand is. Meestal nemen de EHBO-vrijwilligers ook beveiliging mee, want als je op je knieën naast een patiënt zit en iemand staat in je rug te dansen dan worden we nog weleens over het hoofd gezien. Dan beoordelen we en nemen we diegene mee naar de EHBO-post. Behalve als zijn toestand dat niet toelaat, dan behandelen we ter plaatse. Waarom nemen onze EHBO-vrijwilligers iemand direct mee naar de medische post? Puur voor de hygiëne en de rust die daar aanwezig is. We hoeven dan niet al onze spullen uit te stallen middenin het publiek.

Vera: en natuurlijk ook geen toeschouwers ook…

 

JP: Ja, dat is een dingetje, want iedereen is dokter of weet het soms beter. Of mensen gaan er bij wijze van grap met de EHBO-tas van onze hulpverleners vandoor, dat soort dingen gebeuren.

 

Vera: en je zegt net interventie. Wat bedoel je daar dan mee, dat er een brancard komt?

 

JP: Een interventie betekent dat we ter plaatse al moeten handelen. Bijvoorbeeld het toedienen van zuurstof. We gebruiken overigens steeds vaker een draagzak ipv een brancard om patiënten te vervoeren. Dat ligt comfortabeler en is ook makkelijker schoon te maken.

 

Vera: en hoe ziet dat er dan uit, zo’n draagzak? Ik geloof niet dat ik dat weleens heb gezien?

 

JP: Het is eigenlijk gewoon een groot oranje zeil met handvaten.

 

Vera: en stel nog even terug naar dat voorbeeld van net in de moshpit. Dat gebroken been, kunnen jullie dat ook recht zetten. Doen jullie dat weleens?

 

JP: Ja, dat doen we wel indien nodig. Uiteraard met pijnstilling zullen we indien nodig het been recht zetten, maar dat doen we eigenlijk alleen als de huid bedreigd wordt (doorboring) of als er bijvoorbeeld geen bloed meer in de tenen komt. Want dan ontstaat de kans op blijvende invaliditeit.

 

Vera: Op festivals heb je natuurlijk te maken met een massapubliek. We hebben helaas natuurlijk in de geschiedenis van evenementen en festivals ook te maken gehad met grote incidenten. Als er dan heel veel mensen tegelijkertijd iets overkomt. Je ergste nachtmerrie is dan natuurlijk dat je zoiets niet aan kan. Dat je zwaar onderbemand bent qua EHBO en hulpverleners. Heb je weleens zo’n situatie mee gemaakt?

 

JP: Ik heb wel dreigende situaties mee gemaakt. Daarvoor liggen draaiboeken met diverse scenario’s klaar, zowel bij ons als bij de organisatoren van het evenement of festival. Onweer bijvoorbeeld. Als dat uitbreekt dan zijn er afspraken dat we bijvoorbeeld naar een bepaalde plek uitwijken. Dan worden er direct touringcars geregeld om de mensen van het terrein te krijgen. We streven er naar om dan zo’n groot festivalterrein binnen een uur leeg te hebben en soms gaat dat nog wel sneller. Als we veel medische problemen constateren gaan we dat direct terugkoppelen bij de meldkamer ambulancezorg, zodat er kan worden opgeschaald binnen de reguliere zorgketen.

 

Vera: We moeten het ook nog even hebben over ieders minst favoriete festivalbezoeker, namelijk de processierups. Kijk dat is dan misschien wel het voordeel dat we nu geen festivals hebben deze zomer, dat we niet de hele tijd de bezig zijn met in angst leven over het aantal processierupsen dat aanwezig zal zijn. Ik denk dat jij het ook nog wel op je netvlies gebrand hebt van bezoekers die onder de rode bultjes zitten. Heb jij nog gouden lifehacks of tips voor men die hier last van heeft?

 

JP: Ja, helaas is het vaak toch een kwestie van deal wit hit en uitzitten als je met de processierups in aanraking bent gekomen. Soms bieden we, ook voor het psychologisch effect, wel wat verkoeling aan.

 

Vera: Jan-Pieter wat maakt voor jou het werken als hulpverlener op een evenement of festival zo leuk of  interessant, waar zit voor jou de uitdaging in?

 

JP:  Voor mij zit de uitdaging erin dat ik mag samenwerken met allerlei disciplines binnen de zorg en met ketenpartners zoals beveiliging, horeca, productie, politie, ambulance, brandweer. Om met elkaar te zorgen dat je als hele keten een geheel bent voor je bezoeker dat vind ik het leukst.

 

Vera: ja, en hoe is voor jou de festival-heimwee op dit moment?

 

JP: Die is best groot! Het is echt een gemis. Het mensen kijken en de beleving vind ik echt heel erg leuk. Om dan even koffie rond te brengen bij alle EHBO-vrijwilligers, artsen en hulpverleners op het evenemententerrein en dan door het publiek heen te lopen, dat is geweldig om te doen. Om dan te zien dat iedereen aan het genieten is, hoe blij iedereen is. En dat mis ik.

 

Vera: Tot slot, de luisteraar die denkt. Ik zie mezelf ook wel werken op een festival. Wat voor mensen zijn er allemaal nodig? Of iemand die bijvoorbeeld al studeert richting geneeskunde. Wat voor persoon, wat voor types wat voor functies zijn er allemaal nodig om de EHBO en hulpverlening op een festival goed draaiende te houden?

 

JP: Eigenlijk is iedereen bij ons van harte welkom. We kijken natuurlijk of je een beetje past binnen het team. Een eerste hulpverlener is prima, een verpleegkundige of verpleegkundig specialist, een dokter. Voor iedereen is er werk. Ook in verschillende categorieën. Vind je sportwedstrijden leuker om te doen, prima zetten we je daar in. Ga je dat lekker doen.

Als Witte Kruis evenementenzorg geven wij ook een vergoeding en worden je onkosten betaald.

 

Vera: tot slot Jan-Pieter zou ik graag willen zeggen: wie weet zien we elkaar ooit op een festival. Of ja, eigenlijk niet natuurlijk. Ik hoop niet dat ik bij de EHBO terecht kom. Ik heb zelf ooit een keer iets gehad van een soort kneuzing. Toen was ik meteen zo paranoia dat ik meteen naar de EHBO-post ben gegaan. Toen heb ik meteen het hele weekend met een mitella omgelopen. Ook een beetje preventief zodat niet iedereen er de hele tijd tegenaan ging stoten. Ha ha ha. Maar ik ben altijd heel erg blij om te zien dat bij de festivals, wat jij zegt, de EHBO-post lekker afgeschermd is, lekker rustig. En dat als ik er niets te zoeken heb, dan kom je er ook niet. Dan kom je ook gewoon niet binnen. Het is niet effe een leuke backstage hangout. Het is eigenlijk altijd gewoon top geregeld, toch?

 

JP: Ja, absoluut!

 

Vera: Heel erg bedankt voor je tijd en heb nog een hele goeie en rustige zomer zou ik willen zeggen.

 

Jp: Ja dankjewel!


Covid-19

Evenementenzorg en Covid-19? Bel ons voor advies: 088-339 47 57
Of bekijk de richtlijnen evenementenzorg (veldnorm)

direct offerte

Direct een offerte aanvragen? Wij reageren binnen 2 dagen!

Direct contact:

Direct contact?Ons team staat voor je klaar!
088-339 47 57
evenementenzorg@wittekruis.nl